Hoezo ...NU....wat nou...NU?

familie

Hoezo Nu, wat nou NU?

Heb jij dat ook wel eens,  dat je naar een familiefoto van x jaar geleden kijkt en denkt: wie is die vrouw/man, wat denkt ze,

waar is ze de hele dag mee bezig geweest?

Wat drijft haar, hoe vind ze het om moeder te zijn? hoe reageerde ze op een huilend kind, was ze vaak blij, of juist moe?

Ik vraag mezelf dat echt wel eens af, en weet dan het antwoord niet precies. 

Veel in die tijd deed ik op de automatische piloot,  is daardoor langs me heen gegaan, te druk met overleven waarschijnlijk, en dat vind ik zo jammer! 

Ik merk dat sinds ik met Mindfulnes bezig ben, ik meer geniet van wat er is, zelfs als het onprettig is, en de momenten veel bewuster meemaak. Ik ga uitleggen hoe dat nou precies werkt.

Ik moet je bekennen, dat ik heel lang het wel prachtig vond klinken:

"Leef in het NU", "het gaat om DIT moment, dit moment is het enige wat telt"

maar ......ik had hem nog niet, ik voelde hem nog niet, en ging verder mijn gedachten klakkeloos te geloven, me ermee te identificeren.

Wat bedoel ik daarmee: zolang je bv. de gedachte "mijn kind moet me gewoon gehoorzamen als ik iets aan hem vraag", gelooft, kun je jezelf daarmee in een heel lastig parket brengen.

Als je ipv daarvan zegt: Ik heb de gedachte, dat mijn kind mij  (ten alle tijden!' ) moet gehoorzamen, komt de gedachte al wat meer op afstand, krijg je iets meer helderheid en rust, iets meer keuzevrijheid en kan je jezelf afvragen:

  1. Is dat waar?? ( nou dat ik het wil is waar, maar dat het haalbaar is, is een ander verhaal...) 
  2. Wat zie je jezelf doen als je die gedachte gelooft?? (ik word krampachtig, reageer bozig, snel gefrustreerd) 
  3. Wat voor een ouder zou ik zijn als ik die gedachte los kon laten ? (uh...iets meer ontspannen, reëeler?)

 

Maar..dat is toch normaal dat een kind naar zijn ouders moet luisteren, roep je nu natuurlijk?

Nou ......het is vooral prettig voor de ouder. Aan jou de uitdaging om zó'n band met je kind te krijgen, en zó aan de basisvoorwaarden te voldoen

(ik hoor en zie mijn kind, ik ken zijn behoeftes, ik breng voldoende tijd met hem alleen door....)

 

Dat hij het prettig vind om te gehoorzamen, én , dat jij ook leert om een NEE! te kunnen horen, te verdragen, en daar creatief mee om te kunnen gaan)

(Ik realiseer dat dit veel info ineens is.)

 

Wat je dan doet, is eigenlijk je "denken" onderzoeken. Je zal merken dat we verslaafd zijn aan onze gedachten, niets menselijks is ons vreemd.

Je kunt je verder nog afvragen; van wie komt die gedachte? van mij, mijn ouders, mijn partner, van de school?

Onderzoek de komende tijd, op stressmomenten, eens die  gedachte waar je je aan vastklampt.

Als er iets moet....als iets niet gaat zoals jij wilt......welke gedachten neemt jou op dat moment even over? 

 

Je zult steeds vaker merken  dat je  aan het denken bent. Je zult  "de denker, de piekeraar" waarnemen.  

En, als je  die opmerkt, zo van: hé daar ben jij ook weer, kan je beseffen: daar is de stem, en hier ben ik die daarnaar luistert.

 

 

Dat besef van IK BEN, Ja dan  voel je  even een moment van echt aanwezig zijn in dit leven, NU. En dat voelt zo lekker, ruim, stevig,...

Je kunt oefenen om dit besef langer en dieper te maken. In deze toestand van zo verbonden zijn met jezelf ben je nl ook veel alerter,

waakzamer dan in de toestand dat je je identificeert met je gedachten.Je bent helemaal aanwezig.

Dit gun ik de moeders en vaders  die regelmatig bij mij in de praktijk komen; dat ze uit hun negatieve dwanggedachtes kunnen komen.

 

De mate van rust en innerlijke vrede die je voelt.Smile

Een prachtig artikel van Justine Pardoen, over belonen en straffen, en/of ...beloningssystemen.

Met als toetje 10 prachtige tips! ;http://www.ouders.nl/opinie/waarom-beloningssystemen-in-de-opvoeding-niet-werken

Ben benieuwd wat je hiervan vindt, je kunt hieronder reageren.

Beveiligingscode
Vernieuwen