Wat dan wél doen?

Wat kunnen we dan beter wél doen?

Belangrijkste blijft: luister eens naar de schijnbare onzin die je kind vertelt, toon interesse in zijn nieuwe wereld, stel eens een vraag.

Overdonder hem of haar niet met jouw mening of informatie, want dat is een prima reden om de kont tegen de krib te gooien en het dan juist wel te doen.Vermijd antwoorden zo vaak mogelijk. Stel liever vragen om hen zolang mogelijk te dwingen tot praten, denken en onderhandelen zonder gefrustreerd te raken.

 

Luisteren is niet het zelfde als gehoorzamen

  1. Leading by example, geef zelf het goede voorbeeld. Begin zelf met luisteren,dat leidt vanzelf tot overleg en oplossingen.
  2. Laat je niet afleiden door het gedrag van de puber of de te bespreken brokken, maar zoek naar de motieven die daartoe hebben geleid.
  3. Parkeer voor dit moment je eigen oordeel en meningen, want daardoor kun je niet helder luisteren en zul je de clou missen.

Jij verandert eerst: tieners beschouwen elke vorm van toegeeflijkheid als zwichten voor gezag.

Razen tegen pubers leidt de aandacht van hun eigengedrag af naar het jouwe. Als je laaiend bent , dan is dit NIET het moment  om de situatie af te handelen.Stel het gesprek uit tot je wat rustiger bent.We denken veel beter als we uitgerust en kalm zijn.

 

Wat hebben pubers en peuters met elkaar gemeen?

Probeer die gillende 14 jarige eens te vergelijken met die stampvoetende 2- jarige uit je heinnering. Het proces is grotendeeels identiiek, alleen is alles nu groter, luider, enger. Probeer je dat overdonderende, halfintimiderende gedrag eens voor te stellen als een soort aanvalsstoornis. Ze menen het niet echt en ze vinden het ook niet leuk, maar als goede toneelspelers beginnen ze te geloven dat hun verzonnen karakter echt is. Ze weten niet hoe ze moeten ophouden, hoe ze uit deze rol moeten stappen. Hoe moeilijk het voor jou misschien ook is deze aanvallen niet persoonlijk op te vatten, voor hen is het vaak dubbel zo moeilijk om hun agressie te bedwingen.

 

Wat doe je dán? Je wordt zelf zéker niet aggressief. Agressie beantwoorden met agressie is oorlog. Je programmeert ahw dit gedrag in het hoofd van het kind en stevent af op een bitter, lang en aanhoudend conflict. 

Nee, beter is rustig proberen te blijven (elke dag even trainen Laughing), wacht tot je kind klaar is met gillen, en merk dan kalmpjes op: 'niemand schreeuwt hier tegen jou'., draai je om en loop weg. Een andere reactie is: 'Oké', terwijl je wegloopt en een derde zou kunnen zijn: 'Is dit de manier waarop je tegen mij wilt praten?', waarna je ook weer wegloopt. 

Waarom weglopen van een ruzie? Als je blijft en het met woorden uitvecht, geef jij je kind de indruk dat dat een door ouders goedgekeurde methode is om geschillen op te lossen. Weglopen maakt duidelijk dat je niets te maken wilt hebben met dit soort confrontaties en, dat als ze iets willen hebben, ze dat op een andere manier zullen moeten brengen. Laat hen hun zin afmaken voor je rustig antwoord geeft. Het contrast tussen hun woede en jouw beheersing heeft een dramatisch en leerzaam effect op hen.

 

Wél doen; dingen samen DOEN, iets wat boven hun kunnen is. Grenzen verleggen, en dan niet alleen op vakantie.Doe eens gekke dingen! Leer ze in jouw auto rijden bv.

Toen je zelf jong was: wat waren jóuw wensen; wat wilde jij je eigen maken, waar zijn die krachten nu ?

Goed aangeven wat je belangrijk vindt is geen strijd.

Ben benieuwd wat je hiervan vindt, je kunt hieronder reageren.

Beveiligingscode
Vernieuwen