Alle ouders worden boos....

bozemoeder

Hoe wordt je je boosheid de baas? 

Het helpt niet dat er altijd die druk is: afspraken waar we te laat voor komen, dingen die we op het laatste moment toch nog weer vergeten zijn, gezondheid en financiële zorgen; de lijst is eindeloos.

In het midden van deze hectiek- komt dan ons kind, die zijn schoen kwijt is, je eraan herinnert dat ze nog steeds een nieuw balletpakje nodig heeft voor haar les vanmiddag, of, haar broertje lelijk plaagt, of ronduit (stront) eigenwijs blijft zitten waar ze zit. En...we ......breken...... en doen juist datgene dat we..........Beschaamd.

 In onze rustige  momenten, als we eerlijk zijn, weten we dat we de moeilijke momenten het beste  aan kunnen vanuit kalmte, liefde, rust. Maar, hé, dit keer ging het echt even anders, en vonden we onze boosheid gerechtvaardigd; hoe kon ons kind zó onaardig, egoistisch en lelijk doen? Het maakt niet uit hoe erg ons kind zich gedraagt; dat is niet de oorzaak van onze boosheid. We zien het gedrag van ons kind (hij sloeg haar weer!) en we trekken conclusies (het is echt een slecht kind!) wat weer andere gedachten triggert:

(er is iets echt ergs met hem! een asociale stoornis!!) die weer leidt naar een oude bekende; Ik ben niet geschikt als moeder. Dit roept een hele schare aan emoties op; angst, afkeer, moedeloosheid, schuld. Deze gevoelens kunnen we niet verdragen, en we doen wat iedereen onbewust doet; wég van di vreselijke gevoelens! De beste manier om ze niet te voelen is : In de aanval! En we halen uit in boosheid naar ons kind,(onze partner, moeder.... )

Deze hele scène duurde 2 seconden.

Je kind kan op onze ziel trappen, aan onze ´knoppen´zitten, maar hij is niet de oorzaak van je boosheid.

Elke actie  waarin we het gevoel hebben onderuitgehaald te worden, heeft zijn oorsprong in onze kinderjaren. Als we aan kinderen beginnen, hebben  we  allemaal min of meer kwetsuren uit onze eigen jeugd, en kinderen brengen die genadeloos naar de oppervlakte. We kunnen verwachten dat onze kinderen onze elke keer naar de afgrond sturen. Het is onze verantwoordelijkheid als ouder om bij die afgrond vandaan te blijven.

 

afgrond 

Waarom we zo boos op onze kinderen worden

 Ouders en kinderen kunnen elkaar ontzettend triggeren, zoals niemand anders dat kan. Denk zelf maar aan je eigen relatie met je ouders. (wie kan jou meer ergeren, wie kan jou als een klein kind laten gedragen?)

Op dezelfde manier drukken onze kinderen op onze pijnlijke knoppen. Onze intense gevoelens uit de kindertijd, die we hadden verstopt in de diepste spelonken, worden weer aangeraakt, en we reageren onbewust door het verleden weer na te spelen. De angsten en woede uit de kindertijd  zijn groot en kunnen ons overvallen. Het is een grote uitdaging deze oude patronen te onderzoeken en tot rust te brengen.

 Het helpt om dit allemaal te weten, als we aan het worstelen zijn om onze woede in bedwang te houden. Het zal ons een impuls geven ons steeds beter te beheersen, en weet daarbij; onze woede kan zeer  schadelijk zijn voor onze kinderen.

Wat gebeurt er met je kind als je schreeuwt.

Stel je echtgenoot eens voor die heel erg boos op je wordt. Stel je hem-haar nou eens drie keer zo groot voor, en weet dat je compleet afhankelijk van hem bent voor je eten, drinken, veiligheid en onderdak. Stel je voor dat hij jouw primaire bron is van liefde, zelfvertrouwen, warmte, en informatie over de wereld om je heen. Stel je nu voor hoe jij je nu voelt onder die boosheid, wat voel je: en vermenigvuldig dat met 100x. Dat is ongeveer wat jouw kind ervaart wanneer je heel boos op hem wordt.

Natuurlijk, we worden allemaal boos, soms zelfs woedend op onze kinderen. De uitdaging is om ons als volwassene controle over onze woede te krijgen.

 Hoe kan je met je eigen boosheid omgaan?

Omdat je een mens bent zal je in tijden van nood in de vecht of vlucht modus schieten; je kind is dan de vijand. Als we woedend zijn, zijn we klaar om te vechten, stresshormonen, neurotransmitters overspoelen ons lichaam. Onze spieren spannen aan, onze keel schroeft zich dicht, hartslag en ademhaling versnellen...Het is onmogelijk om nog rustig te blijven; en als een dolle gaan schreeuwen voelt soms heel lekker, maar achteraf schamen we ons echter weer heel diep...

Dus spreek nu met jezelf af:

  • Niet Slaan, Niet Vloeken, je kind niet uitschelden
  • Ik adem in en ik adem uit, ik vind dit een héél moeilijk moment, ik weet dat ik hier de volwassene ben, en daar is mijn kind.
  • Ik adem langzaam in en adem langzaam uit, en wil weer controle krijgen over mezelf.
  • Ik stap uit de situatie.ik ga niet mee met de negativiteit die er is.
  • Ik benoem bij mezelf de emotie: er is woede, veel woede, ik BEN die woede echter niet, ik ben gewoon een moeder die stinkend haar best doet, en een verlangen heeft naar meer respect, meer gehoord te worden.Aha dus zo voelt woede, zo voelt het als je.....en adem door......
  • Ik kalmeer mezelf, (door rustig te ademen en bovenstaande tegen mezelf te zeggen) want dan kan er weer ruimte komen voor heldere, liefdevolle gedachten, en kan ik  die boosheid -met- wraakgevoelens even uitzetten.
  • Ik wil vooral weer in verbinding komen met mijn kind en kunnen zeggen: hé dat was even een moeilijk moment, het spijt me dat ik zo schreeuwde, ik was blijkbaar zo teleurgesteld. Hoe is het nu met jou? 
  • Hoe zullen we het de volgende keer doen?
  • kindoudervuist

 

Ben benieuwd wat je hiervan vindt, je kunt hieronder reageren.

Beveiligingscode
Vernieuwen