En als dat papegaaien nou niet werkt?

boos

 

In mijn praktijk kom ik steeds vaker ouders tegen die werken met het benoemen van het gedrag,

en de gevoelens  van hun kind, en ze zijn verbaasd dat dit empatisch luisteren zo goed werkt;

hun kind wordt echt veel kalmer!

Boze buien verdwijnen als sneeuw voor de zon!

Dus, zodra de ouders hun angst een beetje kwijt zijn om met de 'negatieve emoties' van hun kind om te gaan, passen ze steeds vaker de volgende zinnetjes toe:  

"Er gaat vandaag echt niets goed he?

 Je zou dat ijsje echt nu willen, he?

Zo, Je bent heel boos op mij!"

 

En eigenlijk werkt dit vaak direct zo de-escalerend en kalmerend, dat we verbaasd zijn als het NIET werkt!

 

Maar empatisch luisteren is geen trucje om je kind onder controle te krijgen.

Het gaat over verbinding maken, en over je kind met zijn emoties leren omgaan.

Dus als empatisch luisteren niet werkt, ga dan eens na of je je eigenlijk wel wilt verbinden, en je kind echt wilt helpen met zijn emoties.

 

Hieronder zijn de problemen die ik vaak hoor van ouders over empatisch luisteren;

' Ze gaan alleen maar harder huilen' 

Ja, als je  de gevoelens van je kind erkent, worden de emoties vaak intensiever, groter.

Maar we creëeren deze gevoelens niet.

Ze waren er al.

Denk eens aan een keer, toen jij zelf iets heftigs meemaakte, en dat afschuwelijke, zo snel mogelijk weer wilde vergeten, wegstopte.

Het zat er nog wel, maar ...je kon het aan, dacht je, totdat iemand, waar je je veilig bij voelde,  je een knuffel gaf ,  iets liefs en zachts zei ....en  je barste uit in tranen.

Dus, als onze kinderen grote gevoelens hebben, en wij erkennen die, dan komen ze meer in contat met die gevoelens.

Dat is het goede. want, op het moment dát ze die emoties voelen, lossen ze op. Zo werkt dat bij emoties.

 

'Empathie stopt de driftbui echt niet.'

 Als je kind eenmaal in de 'vecht of vlucht' modus zit, helpt geen enkel woord meer.

Dus in plaats van te zeggen:"ik zie dat je boos bent", creëer  je veiligheid, zodat je kind al zijn gevoelens kan laten zien.

Hoe minder woorden hoe beter, juist genoeg dat hij je liefde, en meeleven hoort, en dat je klaar staat om hem een knuffel te geven.

Empathie zal de driftbui niet stoppen, maar het zal je kind helpen al die gevoelens er uit te laten.

En dat is helend, gezondmakend.

 

'Ik blijf herhalen: '  je bent verdrietige en boos'. maar hij wordt alleen maar bozer en roept: Jáhaaaaaa! 

 

Het ligt ook een beetje aan de leeftijd.

Bij een boze peuter ga je door je knieën en zegt: jíj bent boos!

En de peuter weet : mama vindt dit geen noodsituatie, er is blijkbaar een naam voor wat ik nu heb (boos!).

Maar als je kinderen groter worden,  maak je ze alleen maar bozer als je hen vertelt hoe ze zich voelen.

Zoals de meesten  kunnen ze er  niet tegen als iemand hen analyseert of manipuleert; ze willen hún kant van het probleem weten en begrijpen.

Ook als je dit weer naar jezelf vertaalt; hoe irritant is het als je partner maar blijft zeggen: " jíj bent geirriteerd en boos!".

 Dus....ipv de emotie benoemen, probeer je je echt  in zijn standpunt in te leven, en te begrijpen hoe hij zich voelt.

 

"Ik ben empatisch, luister naar de emoties, maar dan is ze nog steeds van streek".

 

Empathie helpt ons om ons in ons kind te verplaatsen, en ons met haar te verbinden.

En soms is dat genoeg om de emoties wat te verzachten.

Maar soms moeten we een stapje verder gaan, en haar helpen het probleem op te lossen. "Je bent boos omdat je zus steeds je toren wil omgooien, laten we een plekje zoeken waar ze er niet bij kan komen".

En soms heeft ze een beetje hulp nodig om het zelf op te lossen: "je bent zo boos op je broer. Ik denk dat het nodig is dat hij weet hoe jij je voelt. Laten we hem gaan zoeken; ik blijf bij je terwijl jij het vertelt.

En...soms krijgt ze niet wat ze wilt, maar kan jij haar geven wat ze wil met een wens: "Zal ik het op je verjaardagslijst zetten, zodat we het niet vergeten?".

En...soms is ook wensen vervullen niet genoeg en is er geen oplossing voor het probleem.  

De teleurstelling is groot, en kan ook oud verdriet weer oprakelen, met tranen als gevolg. In dat geval, de empathie 'werkte' zodanig dat je kind zijn verdriet kon laten zien.

Dit is hoe kinderen veerkracht opbouwen; ze voelen zich veilig genoeg om hun teleurstelling volledig te uiten, en dat ze daar ook weer OK uit kunnen komen.

 

Ik zeg 'je bent boos, maar we niet mogen slaan',  en 5 minuten later slaat hij weer".

 

Als jouw boodschap niet helemaal door komt, is dat vaak omdat jouw kind iets meer hulp nodig heeft met zijn emoties dan wat jouw empathisch luisteren hem geeft.

Soms als we het woord 'maar' gebruiken, voelen kinderen zich niet helemaal gehoord en gezien.

Je kunt beter zeggen: "je bent hartstikke boos,  EN  we slaan niet, dat is lastig he? "

Soms verraadt ook de toon van je stem hoe je éigenlijk over deze ruzie denkt.

Let eens op welke woorden je precies gebruikt; werken ze verbindend, of zit er toch nog een wens, oordeel, tip, in verstopt?

Verplaats je in je kind, en stel je eens voor dat jij dat kind bent; wat zou je wensen dat jouw ouder nu zou doen?

 

En doe dát. 

  1. walkamile

 

 

 

 

 

Meer lezen, leren? volg eens een cursus Mindful Opvoeden, daar komen dit soort onderwerpen ruim aan bod

15 manieren om het met je kind over zijn schooldag te hebben

Waarom moet ik altijd dreigen met straf als mijn kind niet wil luisteren?

Alleen maar Ademen?

Moeders en Schuldgevoel; een bekend duo


 

 

Ben benieuwd wat je hiervan vindt, je kunt hieronder reageren.

Beveiligingscode
Vernieuwen