Een weekend zónder mijn kind(eren), mag ik dat wel denken?

                                         

moederopstrand 

"Hallo Franca, dank voor al je motiverende en steunende blogs. Ik heb er echt veel aan!

Je vroeg me  waarmee ik worstelde, en dat jij daar wel over zou willen schrijven. Heb ik dat goed begerepen? Nou waar ik echt mee worstel is; ik voel me vaak zo Schuldig; ik denk dat ik altijd te weinig doe, te weinig echt met mijn werk bezig ben, te weinig tijd met mijn vriendinnen rondhang, te weinig met mijn kinderen speel, niets leuks weet te verzinnen op die woensdagmiddagen, de vriendinnetjes van mijn dochter niet altijd even leuk vind...en ga zo maar door. Ik word soms echt gek van mijn kinderen en het liefste wil ik dan alleen maar ....weg...een weekend....voor mezelf! Mag ik dat wel denken?"  G vd B 

Wat een mooie vraag. Wat herkenbaar. Wat goed opgemerkt.

Laat ik eens ingaan op dat laatste verlangen wat je zo schuldig maakt: Ik wil een weekend weg, zonder mijn kinderen;

 

  1. Als we onze gedachten en gevoelens de aandacht geven, zullen we minder worden overspoeld door onze emoties, en zullen we minder continu aan het piekeren zijn. Onze gedachten springen als een kleine aap van het ene onderwerp naar het andere, zonder bij éen punt te blijven. Zojuist dacht je nog over het heftige gesprek met je moeder, of je bent al in gedachten met je boodschappenlijstje bezig, of je ....etc. Maar het leven, vindt nog in het verleden, noch in de toekomst plaats, maar nu. En hier.
  2. Er is nog een reden om eens wat gerichter met je gedachten bezig te zijn.Gedachten hebben gevolgen. Soms is een onopvallende gedachte voldoende om te weten dat het niet goed met ons, onze partner of kinderen gaat. Soms weten we dat iets kleins een groot probleem kan gaan worden. We hebben die week misschien wat minder goed geslapen, we hebben behoefte aan rust, maar dat kan nu even niet wat je kind heeft je nodig.
  3. Zonder te merken komt de gedachte op: wat zou het heerlijk zijn om dit weekend eens zonder de kinderen te zijn. met deze gedachte in je hoofd ga je naar bed. s 'Nachts maakt je kind je wakker, omdat het in zijn bed geplast heeft. Dit versterkt die gedachte alleen maar.  de volgende morgen breng je je kind met prikogen van de slaap naar school, maar ze wil niet, ze wil zich niet aankleden, rent weg, gilt....jij schreeuwt terug. De stemming slaat om , er vallen woorden waarvan je niet wist dat je die om 7.40 al in je had....
  4. Natuurlijk verontschuldig je je, en leg je uit en troost je je kind. Maar wat is gebeurd, is gebeurd.
  5. Het zou beter zijn om een gedachte meteen wanneer hij ontstaat bewust waar te nemen en eens grondig onder de loep te nemen."Ik wil graag het weekend doorbrengen zonder mijn kind."de meeste ouders zullen deze wens direct verdringen of zichzelf verwijten. Wat ben ik voor moeder of vader die niet bij zijn kind wil zijn? 
  6. Het is belangrijk om alle gedachten die in ons opkomen toe te laten en er nauwkeurig naar te kijken. Wil ik het echt of is het maar een opwelling? Waarom wil ik dat? Hoe zou het zijn als mijn wens in vervulling ging? Hoe gaat het dan met mijn partner?
  7. Het cruciale punt is niet dat je je gedachten veroordeelt of waardeert- er zijn geen goede of verkeerde gedachten of gevoelens. Het gaat er om ze heel bewust waar te nemen.,want dat is de beste manier om met dergelijke gedachten en gevoelens  om te gaan en ze meester te worden. En als je hebt geleerd om met je eigen emoties om te gaan dan kun je ook met de emoties van je kinderen (en andere mensen) omgaan.Laughing

 

 

Ben benieuwd wat je hiervan vindt, je kunt hieronder reageren.

Beveiligingscode
Vernieuwen