Schoppen en slaan wat doe je eraan?

 

"Heel veel dank voor deze nieuwsbrieven, ik heb er echt veel aan. Een onderwerp waar ik in geïnteresseerd ben is hoe je omgaat met kinderen die elkaar pijn doen. (ook een heel ongelijke strijd tussen een 8 en 11 jarige) en kinderen die heel onaardig tegen elkaar doen". A.vd H

pijnboos

Het klinkt misschien vreemd, maar kinderen die vaak slaan zijn kinderen die bang zijn. De angst ligt vaak ten grondslag aan een beangstigende ervaring in hun vroegere jeugd.

Om met deze angst om te gaan, elke keer als je kind zich gespannen of bedreigd voelt, heeft hij aggressief gedrag ontwikkeld. Liever slaan dan bang zijn....

Hij slaat liever om zich heen, dan te erkennen dat hij zich bang en bedreigd voelt. Deze kinderen zien er vaak helemaal niet uit als bange kinderen....

 Ruzies tussen broers en zussen, is van alle tijden, alleen... slaan trappen en  stompen, is echt heel naar om te zien, en te horen.

 De meeste ouders  voelen zich echt rot;  help! Mijn lieve schattige kinderen zijn veranderd in gillende schreeuwende apen, die doorgaan tot ze ......

De veiligheid is duidelijk niet meer aanwezig maar toch zijn deze kinderen bezig met heel belangrijke sociale vaardigheden zoals: grenzen aangeven- hoe lang kan ik doorgaan- hoe reageert mijn zus als ik tóch nog net ........etc etc.

Jullie hebben zelf genoeg beelden en ervaringen denk ik.

Ons kind voelt zich bedreigd, dat zien we dan nog wel, maar tegelijkertijd is ons kind ook meteen een lastig pakket waar we nog niet zo goed mee om weten te gaan.

Meestal  reageren we  lichtelijk in paniek en boos ; Zeg zijn jullie allebei nu helemaal gek geworden?? Naar jullie kamer!!of  we denken: ik heb niets gezien en niets gehoord, dus kan ik er ook niets aan doen .

 Er wordt in ieder geval ibijna altijd iets bij ons getriggerd.

 Maar een kind straffen die slaat, stopt het slaan niet, de angst zal alleen maar groter worden, en het slaan zal alleen maar vaker voorkomen.

Om het slaan te laten stoppen is het belangrijk de gevoelens die onder zijn gedrag zitten te benoemen. 

En dat gaat zo:

Voorkom slaan zoveel mogelijk.

Je denkt misschien dat je het niet ziet aankomen, maar als jouw kinderen elkaar altijd slaan dan kan je er op rekenen dat ze blijven slaan, totdat jij actie onderneemt. De beste aanpak, is de aanpak die elk kind zou mogen krijgen:

  • empatisch reageren op wat je kind zegt en doet,
  • dagelijkse veilige stoeipartijtjes,
  • dagelijkse 1 op 1 momenten met je kinderen, en
  • ingeplande  rustpauzes voor je kind. Zo houd je je kind in een gezonde emotionele staat, zodat hij minder geneigd zal zijn te slaan of oververhit te raken. Dit geldt voor als er bv een jonger kind altijd een ouder kind slaat; dus als er 'één kind slaat. Verderop ga ik verder in hoe te handelen bij ruzies.

Als je kind toch slaat; haal ADEM.

Zeg tegen jezelf: hij slaat omdat hij bang is. Ik kan dit aan, hij heeft mijn liefde en hulp nu nodig. Ga tussen de twee kinderen in staan om nog meer geweld te voorkomen.Laat je stem zakken, laat je spanning zakken door diep in en uit te ademen. Wees daar als een open mens, volwassene.

Zorg voor het kind dat geslagen is, dit kalmeert jouzelf  ook, en zorgt ervoor dat je niet afreageert op de slaander. Wanneer het gewonde kind gekalmeerd is, sla een arm om je kind en kijk ze allebei aan: zeg tegen het andere kind: " het gaat hier even niet goed, Onno  (of hoe je kind ook heet) heeft je  pijn gedaan. Hij was boos en vergat om woorden te gebruiken. We hopen dat jij je misschien beter voelt.".

Geef niemand de schuld. Je kan het inlevingsvermogen van je kind helpen ontwikkelen door hem te wijzen op het effect van zijn slaan: "Oei, Sam is geslagen, en slaan doet pijn!". Als je je kind beschuldigt zal hij snel denken dat je hem een slecht kind vind: "mama zegt dat wat ik heb gedaan slecht is,  ik kon er alleen niets aan doen, ben ik nou een slecht kind? Zal mama wel van zo'n slecht kind willen houden?" Deze angst veroorzaakt vaak de blinde paniek die we in ons kind ogen zien, na een aggressieve bui. Een preek over wat hij heeft gedaan, zal hem alleen maar in de verdediging laten schieten, en zijn hart  zal verder verharden.

Ga eens in de schoenen van je kind staan. Jouw kind is een  kind wat snel overweldigt is in deze grote wereld. Hij is overprikkeld, voelt zich vanzichzelf, en jou en iedereen verwijderd en is in feite doodsbang. Of er is een eerdere  ervaring, waardoor de opgekropte boosheid en frustratie nu naar buiten barst. Als je dit alles bedenkt op zo'n moeilijk moment, zul je meer sympathie voor hem voelen, en die sympathie heb je nodig, want het hart van je kind zal niet verzachten, tenzij jij je hart voor hem opent.

Haal je kind daar weg. Haal 10x diep adem. vertel: 'slaan doet pijn. Het was echt zwaar voor jou daar bij je oudere broer, we hebben even tijd nodig om kalm te worden'. Wees niet neerbuigend of cynisch, maar vriendelijk en begripvol. Je straft niet, je bent hem aan het voorleven hoe het beste te handelen. Zolang je je kind niet helpt om met zijn hevige gevoelens leert omgaan, zal hij zeker blijven slaan. Dus haal hem daar weg, laat de tranen of het lachen de vrije loop. Dit helpt zeker tegen de angst. als hij zich maar veilig genoeg voelt om die angst te voelen, dan zal die angst verdampen, en zal het slaan stoppen.

Weersta de verleiding om hem toch nog een lesje te leren. Mag ik dan niet zeggen dat slaan niet OK is? Natuurlijk wel! Blijf jullie huisregel herhalen. Maar dat weet hij  tóch wel! Hij kon er alleen niet mee stoppen. Belangrijk is nu om  hem zich veilig te laten voelen, en  hem zijn gevoelens te laten voelen. Dit kan alleen als hij zich veilig voelt. En hem vertellen wat hij verkeerd doet zal hem geen veilig gevoel geven. Later vertel je hem wat wé mag. Nu zeg je: Je moet echt boos zijn geweest op je broer, het spijt me dat ik er niet bij was. Nu ben ik er wel, vertel het me maar.

Verwelkom de ontlading. Laat het maar uit zijn systeem gaan, deze heftigheid was de aanleiding om te slaan. Blijf doorademen. Hoe meer tranen, hoe meer gevoelens hij de vrije loop laat, en hoe beter hij zich daarna zal voelen. Liever warmte aanbieden dan analizerende woorden. Gebruik alleen woorden om verbonden te blijven en hem zich veilig te laten voelen en kan huilen. Wees je ook beducht van je eigen zorgen en angsten wat betreft dit kind en zijn frequente slaan;' Is mijn kind wel normaal? Heb ik dit niet veel te lang laten lopen?' Er is misschien naast deze angst ook boosheid, en dagelijkse ergernis. Dit pikt je kind ook op. Dus laat ook jouw gevoelens naar boven komen en gezien worden door jou. Dit heet goed voor jezelf zorgen. Ook kan je er een keer een afspraak  met mij voor maken, als je je echt zorgen blijft maken.

En als hij niet huilt? Laat je hart zacht worden. Benadruk hoe moeilijk het voor hem is: 'Je sloeg Sam omdat je zó boos was, .....Ik was er niet bij, ....je maakte je zorgen.....dat was echt moeilijk voor je hè? 'Als hij nog steeds niet huilt, is het riskant om hem terug naar het spel te laten gaan, want slaan ligt dan nog op de loer. Je kan overstappen naar uitleggen wat dan wél de bedoeling is, zorg er wel voor dat hij weer kan lachen voordat hij weer teruggaat.

Als jullie allebei gekalmeerd zijn, nodig je kind uit om eens terug te kijken wat er allemaal gebeurde, op dat moeilijke moment. Het gaat er om nieuwe, betere manieren te bedenken , hoe om te gaan in zulke situaties. Doe het op een lichte, grappige manier. Misschien moet je een paar uur wachten vóor jullie echt kalm zijn. Zeg bv: 'het was moeilijk vanmiddag met je broer, .....ah, hij daagde je uit....vertel me daar wat meer over... '.laat hem dan nadenken over alternatieven: 'de volgende keer als jullie in de keuken zijn en het is weer zo'n lastig moment ....wat zou je dan kunnen doen?' Laat hem antwoorden bedenken.

 

Ruzies tussen kinderen; ouders die bij mij komen laat ik altijd de volgende spreuk zien:ruzie

Ze lachen dan vaak als een boer die kiespijn heeft... Zou Franca dit echt menen? Mag ik er dus gewoon niets van zeggen? 

Nee, sterker nog:

Op het moment dat het in de kamer ernaast losbarst zeg je 10x tegen jezelf:

 

 

Ruzie hoort erbij, van ruzie leren mijn kinderen, het is gezond en normaal.

Ik hoef het echter niet leuk te vinden, mag er verdrietig, supergeïrriteerd van worden.

Als ik naar ze toega, ben ik kalm en vraag vriendelijk:

Hoe gaat het hier? Is het nog gezellig?

Zo niet dan vraag je wat ze dan wél willen gaan doen, en , voordat je weer doorgaat met je Eigen Leuke Leven zeg je:

'ik vertrouw erop dat jullie dit zelf kunnen oplossen!'

Een  volgende keer zal ik  schrijven hoe je je kinderen leert met elkaar de ruzie bij te leggen. (indien nodig natuurlijk)

 

Succes! En, als je wilt reageren, : Hieronder kan je je reacties plaatsen, of verzoeken om over andere boeiende onderwerpen te schriiven. Ik kijk uit naar je reaktie!

Ben benieuwd wat je hiervan vindt, je kunt hieronder reageren.

Beveiligingscode
Vernieuwen