Wat zullen de buren wel niet denken?

 verdrietigkind

Hieronder een vraag van een moeder van een clientje (9)van me;

" Beste Franca Nijman, Op dit moment kan iedere teleurstelling mogelijk tot een ware ontploffing leiden,waar de gang inmiddels te klein voor is en de buren zich wellicht afvragen wat er bij ons gebeurt...ze gilt net zo lang als haar stem het volhoudt.....""wat mij nu bezighoud is dat het mogelijk moet zijn om de ontploffing te voorkomen, maar ja...teleurstellingen horen er nu eenmaal bij. Ik weet dat meerdere kinderen in haar omgeving ook ontploffen. Ik merk dat andere ouders hier ook mee worstelen en in enkele gevallen zie ik dat het gecompenseerd wordt door kado's, snoep, laat opblijven etc en hierbij toegeven aan het gedrag. Omdat wij dat niet doen, botst het enorm en zijn we de stomste ouders van de wereld enzovoorts....Ik zie echter ook kinderen die dit helemaal niet doen en waarbij ouders zich ook niet kunnen voorstellen dat hun kind zou ontploffen. Dus vraag ik me af, Waar zit het in? Wat doen zij anders? Voorzien zij een mogelijke ontploffing? Hoe?

 Beste D, bedankt voor je vraag.

Veel ouders en kinderen zijn hiermee aan het stoeien, met vallen en opstaan.  Zoals je al zei, er wordt verschillend op gereageerd. Dat heeft met het karakter en temperament van je kind te maken. Kinderen met een erg sterke wil, hebben het dan namelijk héeeel moeilijk. En de ouders hebben dan echt extra werk te verzetten. Je vraagt hoe je zo'n ontploffing kunt voorkomen. 

Teleurstellingen kun je niet voorkomen, bij jezelf niet en bij je kinderen niet. Sommige kinderen staan 'zo strak' dat ze echt knappen als het anders loopt dan ze verwachten. Dit is erg stressvol voor het kind, broers en zussen, en zeker ook voor de ouders. Snel denk je: Hé doe jij eens effe heel snel weer normaal! Je bent op dat moment óók echt even heel erg teleurgesteld...Hoe reageer jij op dat moment?.Drie kwartier brullen is dan voor je kind de methode om te ontladen.

Je merkt op dat er niets levensbedreigends gebeurt, niet waar? je hoeft dus niet in de VECHTMODUS te gaan, er IS GEEN GEVAAR.

Wat helpt is :

  1. Rustig blijven. Blijven ademen helpt enorm.(Ouders moeten eerst hun zuurstofmasker opzetten in het vliegtuig...en dan pas voor hun kindren zorgen) meer: Alleen maar Ademen?
  2. Zorg dus dat je zelf eerst kalm wordt. De situatie, het geluid kunnen verdragen. Zo laat je zien aan het kind dat het voor jou geen levensbedreigende situatie is (wat het voor haar wel is op dat moment.)(5 vragen die je jezelf kan stellen vóordat je gaat schreeuwen...)
  3. Je kind begrijpen. Zíj reageert zó op déze situatie. "Lieverd ik zie hoe boos  je bent, je vindt het onrechtvaardig. Hoe lastig is dat! "Blijf in contact. Houd haar vast, als het lukt zonder zelf pijn gedaan te worden. Als dat niet kan, laat toch zien dat je er voor haar bent,zachtjes;  Hier is mijn hand op je arm.
  4. Dat is háár probleem. Jóuw probleem is dat je er nerveus, doodmoe van wordt.
  5. Er is geen levensbedreigende situatie. Je hoeft dus niet in de FIGHT, FLIGHT of FREEZE modus te stappen
  6. Je hoeft dus niet te brullen dat ze moet stoppen, je hoeft het niet voor haar op te lossen, ze hoeft niet te kalmeren. Je wilt haar alleen helpen bij die pijnlijke plek van binnen te komen, dus je herinnert haar er vriendelijk aan; je wilde zo graag met E. spelen, en dat paste niet in ons programma, en daar ben je nog heel boos en verdrietig over.(punt=stop)
  7. Vertraag, door niet veel te willen doen. Niet teveel willen praten.Dat brengt je kind van zijn hart naar zijn hoofd.
  8. Benoem wat je ziet." Zóveel tranen. Zó teleurgesteld. Zó boos. Als je het niet weet: daar zul je vast een hele goede reden voor hebben. Of; je bent zo boos omdat papa zegt dat je dat niet mag. (stop dan, alléén benoemen) Maak je haar zo alleen maar bozer, doe dan een stap achteruit en zeg; ik zal een beetje uit de buurt gaan, maar blijf wel kijken hoe het met je gaat. Als je me nodig hebt ben ik in de buurt.
  9. Creëer veiligheid, je wilt dat de tranen komen om alle gevoelens er te laten zijn.
  10. Neem niets persoonlijk, negeer de lelijke woorden die ze je toeroept, en weersta de verleiding om je kind daar op aan te spreken. lees: Moeders en Schuldgevoel; een bekend duo
  11. Kinderen accepteren onze grenzen als ze het gevoel hebben dat we hen hebben gehoord, gezien, begrepen.
  12. Kinderen zullen gehoorzamen als ze niet teveel worden gepusht....
  13. En ga dan vooral verder met ademen, met je andere kinderen, met beseffen dat dit een gelukkig moment is; dat je je kind voorleeft, leert, hoe je met een moeilijke situatie om gaat. Dat er bij jullie heftige gevoelens mogen zijn, en vooral dat je beseft: 

thistooshallpass

                                                                    Hang deze spreuk in de woonkamer.....Wink

Laat je kind van deze ervaring leren; niet om hem een lesje te leren hoe die wat moet doen. Hij weet ook dat hij zich 'normaal ' moet gedragen, hij kan alleen nog niet met deze grote emoties omgaan.Jouw doel is om hem de  te laten zien"dat hij overweldigd is door emoties, en dat dat OK is. "Je was heel verdrietig toen ik Nee zei...je werd heel boos en gooide je beker....toen ging je huilen....dat was heel naar....ik luisterde naar je....alles is Ok, ik ben er voor je....Ik hou van je..

Weersta de verleiding te preken. Zeker als hij nog kwetsbaar is. 

Later, als iedereen weer gekalmeerd is, laat haar zien dat je van haar houdt.

Wil je hier meer over weten , vraag een gesprek met me. Kindertherapiedenhaag, aan, of volg een cursus Mindful Opvoeden. zie Agenda

 

In Oei oei oei daar gáan we weer! staan al veel tips om rustig te blijven, want daar gaat het uiteindelijk om, en in mijn meest gelezen artikel:3 stappen die je kan doen om kalm te blijven als jouw kind dat niet is! nog meer. (dit blijft een dagelijkse uitdaging voor alle ouders!!), 

 

 

Ben benieuwd wat je hiervan vindt, je kunt hieronder reageren.

Beveiligingscode
Vernieuwen