Doel van de therapie

De behandeling richt zich allereerst op de onderliggende (negatieve) gevoelens van het kind. Die worden gezien als belangrijke veroorzakers van het probleemgedrag. Een goede verwerking van die nare gevoelens maakt dat veel probleemgedrag niet meer "nodig" is.

Kinderen waardeer ik om hun openheid en spontaniteit. Ze leven nog dicht bij hun werkelijke gevoelens. Onbewust spiegelen ze door hun gedrag hoe ze de omgeving ervaren. In die zin beschouw ik negatief gedrag ook als een signaal en een kreet om hulp om effectief gedrag te ontwikkelen bij een onvervulde behoefte. Dat bewustzijn geeft mij dikwijls inzicht in de juiste aanpak, ook als er sprake is van zeer stressvolle situaties.

De behandeling richt zich ook op wat genoemd wordt de Ik-sterkte van het kind: bij een voldoende ontwikkeld geloof in zichzelf kan het kind veel moeilijkheden zelf aan. Als het kind van binnen sterk is, kan het grip krijgen op zijn/haar eigen problematiek.

Vervolgens richt de therapie zich ook op de klacht zelf en op de manieren waarop het kind met de klachten omgaat/om wil gaan. Het kind hoeft niet altijd willoos overgeleverd te zijn aan een probleem. Het kan leren het probleem te hanteren.

  • Al bij al leert het kind beter met zijn/haar gevoelens, met de problemen en de klachten om te gaan, wat vermindering betekent van de klachten voor zichzelf en voor de omgeving
  • Ouders krijgen adviezen zodat ze effectiever met hun kind om kunnen gaan. De relatie tussen ouders en kind wordt verstevigd.
  • Een stoornis kan niet worden weggenomen, het kind en zijn/haar omgeving kan ermee om leren gaan. Een belemmering kan opgeheven worden, het kind kan zijn/haar probleem leren oplossen.
  • Uitgangspunt daarbij is steeds dat het kind de klacht niet is maar heeft! 
  • Het kind heeft hiermee een stap in bewustwording van zichzelf gezet; op zijn eigen nivo, in zijn eigen tempo; maar wel van onschatbare waarde en waar hij in zijn ontwikkeling veel an zal hebben. Wat je je bewust bent, kun je veranderen.