Leer je kind zichzelf beter te begrijpen

 

Hoeveel invloed hebben we eigenlijk op onze kinderen? Is er niet al veel bepaald?  Wat is nature en wat is nurture? Studies over gescheiden opgevoede tweelingen suggereren dat veel gedrag dat we aan de omgeving toeschrijven, eigenlijk gewoon aangeboren is.

Het blijkt dat ongeveer de helft van hoe we zijn voortkomt uit onze genen.De andere helft kunnen we aan onze omgeving toeschrijven. Met omgeving wordt de school, de vrienden bedoelt. Maar de belangrijkste eigenschappen;het vermogen om te liefde te kunnen ontvangen en te geven, het vermogen om innerlijk geluk te vinden ondanks tegenslag en frustraties, om veerkrachtig te kunnen zijn, zijn in onze vroegste relaties vastgelegd. Die met ons bijvoorbeeld. Een weerbaar kind is dus een kind wat in zijn eerste jaren met liefde en voorspelbaarheid is gevoed.

Ongetwijfeld heb je al veel van deze discussie gehoord: wat is aangeboren, wat is aangeleerd? En als er al zo veel aangeboren is, waarom doen we dan nog ons best als ouder als alles toch al vastgelegd is in de genen? Dus wat is onze rol als ouders in dit alles? 

Het gaat namelijk om die paar procent die nog niet vastligt. Die maakt het verschil. Die maakt of een kind gelukkig is of ongelukkig. Of een persoon later succesvol is of niet. En die paar procent… die beïnvloeden jij en de omgeving van je kindje.

Alle kinderen hebben een verschillend temperament. Dit rauwe materiaal kunnen we niet bepalen, maar we kunnen ons kind de beste omgeving geven waar hij kan leren hoe hij het beste uit zichzelf kan halen. 

Als we bijvoorbeeld naar verlegenheid kijken; wat volgens de deskundigen grotendeels genetisch is bepaald; verlegen kinderen hebben het moeilijk in onze extraverte drukke cultuur. Ze zijn zeer gevoelig voor stimuli ( geluiden, geuren, aanrakingen) en vinden het moeilijker om contacten te leggen en zich te ontspannen.

Een mooi voorbeeld zie je bij verlegen chimpanseetjes;

Verlegen babychimpansees die aan zeer verzorgende moeders werden gegeven, werden later leiders in hun groep, terwijl verlegen aapjes die werden opgevoed door 'gewone'moeders verlegen en bang bleven .

De warme, erkennende moeder helpt het kind zichzelf te kalmeren en hun reacties te kennen en te reguleren. Hun hoge sensitiviteit helpt hen ook de andere aapjes beter aan te voelen, en beter met de groepsprocessen om te gaan.

We beginnen met wat ons gegeven is: temperament. Er zijn 5 gebieden ( bron: Marcel van Aken)

  •  Extraversie, verschillen tussen mensen in energie of in dominantie,
  •  Aangenaamheid, verschillen in sociale vaardigheden of medeleven,
  •  Zorgvuldigheid (ook wel Gewetensvolheid genoemd), verschillen in doelmatigheid, ordelijkheid, betrouwbaarheid,
  •  Emotionele Stabiliteit, verschillen in stressbestendigheid versus neuroticisme, twijfel aan zichzelf,
  •  Openheid, ook wel Intellect of Creativiteit genoemd, verschillen in de manier waarop men openstaat of omgaat met nieuwe ervaringen of intellectuele uitdagingen.

Iedereen, wij dus ook is geboeren met goede en minder kwaliteiten. Ik noem ze ook vaak; Gaves en Opgaves. Om zorgvuldig en liefdevol met die opgaves om te gaan zal ons sterker, geluikkiger en volwassener maken.

Voor een kind is het heel fijn om te weten waar zijn krachten en uitdagingen liggen, en dat dat helemaal ok is.

Bijvoorbeeld; jouw kind is ontzettend eigenwijs.Hij onderhandelt en argumenteert van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Dit is zachtjes gezegd best moeilijk. Leraren, en familieleden zijn er nu wel klaar mee. De andere kant van koppigheid is; doorzettingsvermogen, volhouden tot je krijgt wat je wilt, als onderzooeker, schrijver, ontwerper bijvoorbeeld. Eigenlijk is elk beroep gebaat met deze eigenschap.

Wat dit kind van zijn ouders nodig heeft is haar te leren zien wanneer je de eigenschap positief kan inzetten, en wanneer het anderen helemaal gek maakt, en boos op haar maakt. Ze moet leren deze eigenschap in te zetten en te reguleren, en daar heeft ze echt ouders bij nodig. 

Zo doe je dat:

  1. Ken je kind
  2. Accepteer de minder goede kanten van je kind. ( herinner je bovenstaand voorbeeld, en probeer te ontdekken wat de positieve kant van deze minder goede eigenschap zou kunnen zijn)
  3. Help je kind zijn goede en minder goede eigenschappen te herkennen. Vertel je kind wat je ziet, natuurlijk op een veilige, positieve manier, wees eerlijk wat de voor en nadelen zijn.Vraag haar of ze misschien ideeen heeft hoe ze het anders zou kunnhen aanpakken. Als jij of je partner eenzelfde eigenschap heeft, vertel daar over. maak je verhaal positief en hoopvol. Ze zal zich minder alleen voelen. belangrijk dat ze niet een label krijgt als: koppig, brutaal, verlegen. Kinderen gaan zich daarnaar gedragen. vertel dat iedereen dagelijks leerst en verandert,, en dat als we groeter zijn, het vaak ook makkelijker wordt.
  4. Let op je eigen reacties. Hoe communiceer jij respectvol met je kind? 
  5. Kijk in de spiegel. Wat wij moeilijk vinden aan ons kind gaat vaak over ons zelf, en vooral wat wij niet accepteren bij onszelf. Anderen hebben er vaak veel minder moeite mee. Vaak als we steeds beter met het meoilijke gedrag van ons kind kunnen omgaan, hebben we ook innerlijk bij onszelf wat geheeld.
  6. Maak het begrijpelijk. Vertel dat hun moeilijke gedrag niet komt omdat ze een slecht kind zijn, maar omdat we mensen zijn, en zijn nog gewoon een kind.
  7. Wees geduldig. je zult verbaasd zijn hoe bewustzijn voor veranderingen kunnen zorgen.Als je je kind zichzelf als een heel mens met plussen en minnen leert zien, zijn jullie op de goede weg. Hij zal zich gezien voelen, gewoon zoals hij is. En deze onvoorwaarlijke liefde is wat elk kind nodig heeft. Vier elke stap die je zet in die richting!