Geef ik mijn perfectionisme door aan mijn kind?

 

 

 

 

Geef ik mijn perfectionisme door aan mijn kind? 

Het antwoord is: JA, helaas. Maar er is nog wat aan te doen

Hoe kan ik dan beginnen minder kritisch te zijn?

 

Als je perfectionistisch bent, kijk je vanuit een heel nauw bewustzijn naar de wereld; het is namelijk niet snel goed. Je bent nooit klaar, en er is een innerlijke onrust die je vertelt door te gaan tot het goed is.

Een beetje stress en onrust is gezond; die zorgt dat we op tijd komen, dat we dat stuk toch afkrijgen ( zoals ik nu blijf schrijven en verbeteren tot ik tevreden ben, ) 

Perfectionisme is de overtuiging dat het leven niet goed is, niet heel is, dat ikzelf niet helemaal ok ben, dat er aan mij, en dus vaak ook aan de ander altijd iets schort; niet compleet is.

 We leven constant met het idee van goed of....fout. 

Ouders die met deze vraag in mijn praktijk komen; dat hun kind faal angst, succes angst of te perfectionistisch is, gunnen hun kind hier wat makkelijker mee om te gaan. 

Ouders merken ook dat, als ze vroeger al een beetje aanleg voor perfectionistisme hadden, dat , als er kinderen komen, dat dat hen echt opbreekt.

Wist je dat we 10.000- tot 70.000 gedachten per dag hebben? En dat de meeste daarvan negatief zijn? Onze mind, is hard aan het werk voor ons, om ons te bescheremen, tegen fouten, de vijand, door onszelf constant te vergelijken , te beoordelen, fouten op te sporen, en ons te waarschuwen. 

Deze informatie is vaak waardevol. Alleen het muggenziften, niet, en nog minder als we dat gaan GELOVEN. Al die negatieve gedachten creëeren alleen maar angst, onrust, woedeaanvallen bij ons als ouders.  In feite is deze negativiteit is simpelweg super destructief.

Het is onze taak als volwassene, dat we de criticus een beetje in controll houden, dat die ons leven niet regeert. We kunnen beginnen de kleine kritiekaanvallen leren op te merken. 

Begin vandaag elke begin van innerlijk commentaar op te merken. Praat je in jezelf over je eigen gedrag? Die van je kind? je partner? Jouw leven? Ik merk het aan mezelf dat ik dat doe, als ik chagrijing begin te worden over iets. 

"Andere moeders doen dit vast niet". als mijn vriendin dit van me zo weten, dan.....". Vanuit deze angstgedachten kunnen we in een negatieve spiraal terechtkomen. En kan jij je dan voorstellen hoe jij op je kind reageert als die weer zo "raar 'doet? Is dat dan vanuit liefde en begrip of vanuit angst en pijn?

Helpt het dat dingen makkelijker gaan? ( Tip: als we dit commentaar geloven, en ook echt geloven dat we het probleem, ( wij, ons kind , partner ) moeten veranderen, dan zijn we negatief en defensief. Onze natuurlijke neiging om ons te verbinden is spoorloos verdwenen.

Vraag jezelf af: helpt dit innerlijke commentaar om me meer relaxed, krachtiger, en liefdevoller te voelen?

Helpt dit innerlijke commentaar jouw kinderen om zich meer geliefd , zeker en open te voelen, en meer geneigd om aardig te zijn?

Waarom lach je die stem niet toe en geef je hem een afscheidszoen; Dank je, ik kan het alleen af.   En, kan je jezelf dan vergeven dat je die stem daadwerkelijk hebt geloofd? Dit helpt te verzachten, dat het hier niet om goed of fout gaat.

We hebben een stem nodig die wat tegenwicht kan bieden tegen al die negativiteit. Ik zou die zoeken in de buurt van liefde, warmte, acceptatie.

 

  1. En vraag of er naast die kritische stem ook een aardige stem ( bv van iemand die je bewondert, een lieve vriendin, een lieve oma,  een engeltje.. iemands wiens liefde je echt kan voelen) op je andere schouder komt te zitten.
  2. Merk op dat deze liefdevolle stem jou accepteert in je volle glorie, met alles erop en eraan. (Hoe lekker is dat!) ze zegt bv: "Niemand is perfect. je bent goed genoeg, precies goed zoals je nu bent."
  3. Merk op dat deze stem jou accepteert ( ook al vind je dat moeilijk om te geloven) en jou vergeeft.
  4. Hou deze fijne stem op je schouder, liefst de hele dag. laat haar antwoorden, reageren op de kritische stem. Zo'n dialoog zou bv zo kunnen gaan: 

Bijvoorbeeld, "waarom doet mijn kind zo raar? Ze lijkt wel een puber van 16, zo brutaal! Help, wat doe ik verkeerd? Als ik wat ....zou zijn zou ze dit vast niet doen? En dat geschreeuw van mij maakt het natuurlijk alleen maar erger.... Deze dag is sowieso al verpest.   

De liefdevolle stem zou kunnen reageren met: 

"Wacht even, ze is pas vijf, en het was wel een hele drukke verjaardag. Er is niets mis met haar en ook helemaal niet met jou.Kinderen doen vaak vervelend als ze zich niet meer verbonden met je voelen. Ja jij was inderdaad ook heel moe. Geef haar een knuffel en zeg haar dat je niet had willen schreeuwen. Later als iedereen weer wat rustiger is, kan je haar zeggen dat lelijke dingen zeggen jou pijn doet. Vergeef jezelf."

     5.Als het je nog niet lukt een liefdevolle stem te vinden, geen nood, geef jezelf wat oxytocine , door jezelf een knuffel te geven. Het is daarna veel makkelijker om weer contact             met je kind te krijgen.

Geef meer ruimte aan de liefdevolle stem.

Waarom geef je jezelf, en je familie niet wat ademruimte en liefde?

Je zult verbaasd zijn......

Hoe kan je je kind, en jezelf helpen om minder perfectionistisch te zijn? 

Je kunt voorleven - bovenstaande oefenen en jezelf eigen te maken,- dat je ook maar een mens bent,  en dat het veel fijner is om aardig voor jezelf en elkaar te zijn, dan telkens te wijzen op wat er fout gaat. 

Ik wens je geduld met jezelf. 

 

 

Ben benieuwd wat je hiervan vindt, je kunt hieronder reageren.

Beveiligingscode
Vernieuwen